Reportage: Hoe ik in een uurtje vrienden werd met Judith

Op Oerol schreef ik twee weken voor de dagkrant. Zoals deze reportage van de kunstroute Like Me van Judith Hofland.

De kunstwandelroute van Judith Hofland koppelt je via een speciaal sociaal netwerk aan een ander persoon. Bram liep de route op Oerol.

© Geert Snoeijer
© Geert Snoeijer

“Hoi, ik ben Tessa”, zegt Tessa, maar dat weet ik al lang. Tessa en ik zijn deel van het piepkleine sociale netwerk Like Me en zijn aan elkaar gekoppeld. We hebben een grote witte koptelefoon op ons hoofd en luisteren naar kunstenares Judith Hofland, die ons gidst door de straten in het dorpje Midsland, deze week het toneel van Oerol.

Een half uur eerder zitten we beide op een andere plek en kennen we elkaar nog niet. Ik krijg een iPod die mij gaat leiden langs de wegen die de kunstenares voor mij heeft uitgestippeld. Door middel van Google Street View-plaatjes stuurt ze me door het kleine centrum. De stem in mijn oor zegt: “Onderweg krijg je vragen. Niet overal. Alleen op plekken waar je ook rustig kan zitten. Voor elke vraag krijg je een bepaalde tijd om te antwoorden.”

De iPod toont een formulier. Hou ik van sporten, dansen of toch van bier drinken? Bier drinken maar niet, dan lijk ik zo’n zuiplap. Even later zie ik de foto van Tessa, waaraan ik ben gekoppeld en die hier ook ergens moet rondlopen. Op het pleintje rond de kerk verzoekt de stem mij om op een bankje te gaan zitten. Daar verschijnt Tessa. “Hoi, ik ben Tessa”, zegt Tessa, maar dat weet ik dus al. Samen voltooien we de route, een tikje ongemakkelijk. “Dat is in mijn werk geen doel, maar ik weet dat het gebeurd”, zegt Hofland later, nadat ik afscheid van Tessa heb genomen. We zitten bij de vertreklocatie, waar ook het zenuwcentrum van de tour is. Hier worden lopers aan elkaar gekoppeld en wordt informatie van ze gegoogeld.

Daarbij wordt bijna altijd een afbeelding van de loper gevonden; het zijn de uitzonderingen die opvallen. “Daar gaat mijn werk over,” zegt Hofland, die na deze week ook te vinden is op het Over het IJ Festival van 5 tot en met 14 juli. “We zijn met zijn allen deel van een groot systeem. En als je daar niet aan mee wil doen, ben je verdacht. Ik kan me voorstellen dat de overheid het niet vertrouwt als er online helemaal niets over je te vinden is.”

Ook verwondert Hofland zich over de telefooncheckdrang waar veel gesprekken voor worden onderbroken. “Het erge is alleen: ik doe het zelf ook. Als ik het saai vind, zit ik toch weer met een telefoon in mijn handen.” Ik neem het op als compliment dat ze tijdens ons interview niet één keer heeft gekeken. Vooral daarom durf ik de gok te wagen: “Wil je mijn Facebook-vriend worden?” Ze wil het. Ik ben haar 554e vriend.

Foto: Geert Snoeijer