Bram helpt: Bloedgieten bij Requiem 3

Voor Holland Festival Blog hielp ik in juni een aantal producties met de voorbereidingen. Als eerste Luci Basclet, Chef Rekwisieten en in het bijzonder Chef Bloed, bij Requiem 3.

Door: op maandag 4 juni 2012

Voor het HF Blog helpt Bram de komende maand een aantal producties met de voorbereidingen. Vandaag helpt hij Luci Basclet, Chef Rekwisieten en in het bijzonder Chef Bloed, bij Requiem 3. Elke avond gaat er 35 liter bloed over het podium heen.

Mijn bakje yoghurt met cruesli smaakt toch anders tijdens het kijken van een kort fragment van Requiem 3. Een man, doordrenkt met bloed, kruipt over de grond terwijl een dame in jurk hem hysterisch probeert te grijpen. Toch hoor je gelach uit de zaal.
Requiem 3 is een creatie van de Franse regisseur Vincent Macaigne en wordt vooral gevormd door bloed, heel veel bloed. De voorstelling, vandaag en morgen om 20.30 uur in de Zuiveringshal West, is een van de drie op Shakespeare gebaseerde producties op het Holland Festival. Het verhaal gaat over de broers Kaïn en Abel die strijden om de troon van hun vader.

Ik kom helpen op de dag van de generale repetitie. Aan al het bloed voeg ik graag mijn zweet en tranen toe.

“Dit bloed is professioneel bloed,” zegt Luci Basclet, Chef Bloed en Rekwisieten, wijzend naar vijf verhuisdozen. Hierin staan meer dan twintig vijfliterflessen gevuld met stroperig donkerrood bloed. Elke voorstelling gaat er 35 liter doorheen. “Het is goed bloed, maar je betaalt er dan ook zo’n €100 euro per fles voor.”

Dit bloed was een overblijfsel van de voorstelling La Fausse Suivante van dezelfde regisseur, omdat dit bloed het podium (een groot springkussen) te glibberig maakte. Basclet maakte toen haar eigen stuggere bloed. “Dat is heel moeilijk, want je maakt het van natuurlijke producten. Het bloed komt in de ogen, huid, mond en oren van de acteurs en ze lopen er uren mee rond.” Uiteindelijk lukte het met gelatine, houdbare melk en natuurlijke kleurstoffen, maar het werd niet zo goed als het bloed van deze voorstelling. “Bij professioneel bloed kun je ook nog kiezen. Hoe vloeibaar moet het zijn? Welke kleur rood moet het hebben? Het ene bloed is het andere niet, natuurlijk.”

De Francoise werkt met groot plezier voor regisseur Vincent Macaigne. “Hij wil altijd het onmogelijke,” zegt ze vertederend. “Nu wilde hij ineens weer een soort van sneldrogend gips waardoor mensen ineens ‘bevroren’ werden. En dan moet ik hem gaan uitleggen dat het niet mogelijk is. Hij haalt zijn inspiratie uit oude tekenfilms.”

Hoe kan ik haar helpen? Het knippen van de kronen voor vanavond doet ze liever zelf, wat mij vanwege mijn roerige knip- en plakgeschiedenis verstandig lijkt, maar ik mag het bloed wel overgieten in kleinere flesjes. Via de trechter vult de stroperige vloeistof de flessen terwijl ik aan ketchup en siroop probeer te denken. Basclet houdt me scherp in de gaten, want er mag geen bloed verspild worden. “Ik hou wel van bloed,” zegt ze, “maar met horror heb ik niets.” De pornografische horrorplaatjes op haar bureau zijn alleen voor de inspiratie.

De laatste fles is gevuld, voor de rest van de dag krijg ik vrijaf. Ik hoef toch geen bloed te zuigen na de generale repetitie. Een groot wit zeil op de vloer van de Zuiveringshal wordt na afloop opgerold en weggegooid. Gelukkig maar, want het podium is 35 meter diep. Dat is dus één voor elke liter bloed.

Lees meer artikelen over het Holland Festival.