Column: Zie ginds komt de stoomboot

Eens in de twee weken lees ik een column voor op de radiozender AmsterdamFM. Vandaag over onze goedheiligman.

Zie ginds komt de stoomboot

Kerstmis, eat your heart out! Nooit eerder voelde ik me zo Nederlands als vandaag in Berlijn, waar ik tot januari woon. Want, oh oh oh, wat heb ik genoten van de intocht van Sinterklaas. Echt waar. Voor wie nog in spanning zit, het is allemaal goed gekomen. De Sint is in Dordrecht aan land gestapt. Wat een fantastische traditie.

Het valt niet aan een buitenlander uit te leggen hoe en waarom wij Sinterklaas vieren. Met het verhaal dat er elk jaar een oude man uit Spanje komt gevaren om in Nederland cadeautjes te geven aan kinderen kom je vaak nog wel weg. Dat hij met een schimmel op de daken rijdt, roept al meer vraagtekens op. Maar dan moet je nog beginnen aan het verhaal over die zwarte mensen die naast hem lopen en onbetaald een kleine maand loeizwaar werk voor hem verrichten. Niets zo Hollands als slavernij.

De cameraman weet weer pakkende beelden te schieten. Een meisje van 4 heeft een ereplek op vaders schouders, maar ze is in slaap gevallen. Een moeder pakt de hand van haar zoon en stopt die in de hand van de Sint, omdat het mannetje te bang is het zelf te doen. Geen waxinelichthoudergooier of damschreeuwer die het in zijn hoofd haalt deze bonte stoet te verstoren. Daar zorgen de Sint en zijn pieten zelf wel voor.

Ook dit jaar was de burgemeester de koning van het bal. De man die vergaderingen met strakke hand leidt, impopulaire maatregelen moet nemen en met een miljoenenbezuiniging zijn stadje moet laten creperen, verandert op een dag als vandaag in de ster van het amateurtoneel. De kneuterige schattigheid van de goed geïnstrueerde burgemeester laat je geloven dat het toch nog allemaal goed komt met de wereld.

In mijn pyjama zit ik op de bank en kijk ik live naar de Nederlandstalige zender BVN. Ik haat de Keukenhof, geef geen reet om molens, gedoog het gedogenbeleid en vind Volendam gewoon een stinkend vissersdorp, maar de totale incorrecte nodeloosheid van het Sinterklaasfeest maakt me een gelukkige Hollander.

Geen pakjesavond voor mij dit jaar, volgend jaar sta ik weer vooraan met lootjes trekken, gedichten maken, meezingen en cadeautjes uitpakken. Ik ruik de pepernoten, proef de warme chocolademelk en voel me nu al weer misselijk terwijl ik toch nog maar een stuk speculaas in mijn mond stop.